MaarHoeWasHet

La Cubanita

Gepost op March 16, 2010 door oase

“Echt! Echte vrolijke sfeer. Echte goede service. Echt lekker eten. Echt TOP!” lezen we in viltstift op de muur geschreven in het voor ons nieuwe restaurant op het Oudkerkhof. Het interieur van het Spaanse tapasrestaurant Mi Madre is in november 2009 omgetoverd in het Cubaanse tapasrestaurant La Cubanita. Dit betekent eigenlijk op het eerste oog alleen dat de schilderijen met huilende zigeunerjongetjes van de muur zijn gehaald en er een paar vlaggen met Che Guevara voor in de plaats zijn gekomen, plus op alle muren geschreven teksten van de gasten. Welk aspect van de Cubaanse cultuur moet hier precies mee benadrukt worden?

De GLP, ik en onze portemonnees zijn aanhangers van het tapaseten. Ons zonnige karakter wordt er meestal ook nog eens mee versterkt, in tegenstelling tot hedendaagse goedkope alternatieven als de winterse Hollandse stamppot, Zweedse balletjes in cranberrysaus of onze depressieve Italiaanse vriend, de meatballs marinara. Het recente bezoek aan El Mundo was echter een zodanig grease fest dat we ons heil nu eens bij de Cubaan zochten.

La Cubanita blijkt tot onze schrik een keten te zijn (Alkmaar, Gouda, Rotterdam, Purmerend en Utrecht – vooral Purmerend is natuurlijk het klein Cuba aan de Beemster tegenwoordig). Er kan nu dus ook in Utrecht gekozen worden uit 50 genummerde tapasgerechten, aan te geven op een viltje. Het viltje wordt door een serveerster in de loop naar de keuken meegenomen en dan begint het wachten. Als dat maar goed gaat… Ik drink inmiddels mijn geliefde San Miguel-biertje op zodat ik helemaal in vakantiesferen begin te komen. Het wachten op het tafeltje eerder die avond en het wachten op het eten duurt trouwens verrassend kort, zeker gezien de drukte.

Vier van onze vijf gerechten worden op tafel gezet door één van de vele in zwart en rood geklede studentes. Deze Cubanita’s hebben goed opgelet bij de stoomcursus gastvrijheid. Op deze manier hoef je je alleen nog maar te ergeren aan de domme gezelschappen in je omgeving. Maar dat krijg je al snel bij deze zaterdagse afspiegeling van de Utrechtse bevolking.

Ergeren doen we ons zeker niet aan de gerechten. De minihamburgers zijn heerlijk gekruid, de garnalen in amandelschaafsel zijn supermals, de kipspiesjes met bacon zijn klein maar fijn en van de krokante krabkroketjes zullen ze in Cuba zelf nog eens opkijken. Kroketten kennen ze daar neem ik aan niet, en deze ragoutkroketjes denk ik al helemaal niet. Ik vond ze te smeuïg, zodat ik niet kon proeven of er eigenlijk wel krab in zat.

Verder jammer dat ons vijfde gerecht, de patatas bravas, pas als toetje werd geserveerd, maar de GLP weet gelukkig altijd nog wel wat goed gefrituurde aardappels te verorberen. De vettigheid van alle gerechten viel reuze mee, de sausjes waren goed op smaak en het brood met aioli vooraf was prima, al was de hoeveelheid aioli voor ons wat aan de kleine kant.

De grootste verrassing van de avond kwam toen we na een theerondje de bon kregen: 26,90 euro in totaal. “Echt niet duur!” wilden we er al op de muur bij gaan schrijven. De bon bleek echter van een ander tafeltje. Eerlijk gaven we de fout door, waarna we een bon kregen van 44,65 euro. “Ook nog wel te doen” was de conclusie die we op de muur hadden kunnen zetten met de bij de bon meegeleverde marker. In plaats daarvan hebben we onze recensie gewoon gelinkt door enkel www.maarhoewashet.nl op de muur te zetten. Echt waar!

Smaak: 8
Prijs/kwaliteit: 7
Ambiance: 7
Bediening: 8