zaterdag,23 januari,2010
Los Argentinos
Vorige week moest er na twee zware volleybalwedstrijden achter elkaar iets goeds en stevig gegeten worden. Teamgenoot J. stelde voor om te gaan eten bij Los Argentinos. Hij had daar al eerder gegeten en kon de lamsrack en de spareribs aanbevelen.
Los Argentinos ziet er een beetje kaal en simpel uit van binnen. Het is een typisch werfkelderrestaurant aan de Oudegracht (nr. 127a/129 om precies te zijn) en daar moet het ook zijn sfeer aan ontlenen, want de hele kelder is wit geschilderd zonder een enkele versiering of iets dergelijks. Hooguit vallen de 'Argentijnse' koeienhuiden op die op sommige plekken op de banken zijn gedrapeerd. Dit waarschijnlijk als referentie aan de grote lappen koeienvlees die je kunt verwachten.
D. en ik waren laat vanwege het koude weer van die week. Toen ik J. belde om mede te delen dat we wat later kwamen omdat we de bus zouden nemen in plaats van de fiets, gaf hij aan dat dat toch niet erg was, omdat hij met J. en A. aan een tafeltje bij de keuken aan het wachten was op een 'echte' tafel in het restaurant zelf. Toen D. en ik een kwartier te laat aankwamen zaten ze daar nog en besloten ze maar een tweede drankje te nemen. En daar zaten we dus... Te wachten op een tafel in het restaurant... Nog een half uur langer.
Na drie kwartier was er eindelijk een tafel vrij voor ons en konden we de kaart gaan bekijken. Het eerste wat opviel in de menukaart was de volgende zin: "Los Argentinos is er trots op het beste Argentijnse rundvlees te kunnen aanbieden: Aberdeen Angus Beef!" Hm, Argentijns vlees uit Aberdeen? Dat klinkt best wel apart.
De menukaart zag er verder wel typisch 'Argentijns' uit, met vooral veel vlees. Ik liet me verleiden tot een gemarineerde lendenbiefstuk met als bijgerecht champinones al Brasa. D. en A. namen een Argentijnse ribeye steak waarbij D. ook nog de gegrilde tomaatjes erbij nam. J. nam de lamsrack en de andere J. (beiden geen onderdeel van de 3 J's) nam een combigerecht: lendenbiefstuk en entrecote. Gezamenlijk namen we er nog friet bij.
Ik zal kort zijn over mijn gerechten. De champinones waren oké en sappig, dit in tegenstelling tot mijn biefstuk, want die was smaakloos en redelijk taai. Een tegenvaller, maar ik had beter moeten weten: waar kun je in de Utrechtse horeca nou nog een sappige biefstuk eten? Ik was gevallen voor de marinade maar die heb ik niet geproefd. Sterker nog, het smaakte nergens naar. Hetzelfde gold voor de lendenbiefstuk van J., die was ook taai en smaakloos. Zijn entrecote echter was wel lekker. De lamsrack van J. was ook goed en ik begreep dat de ribeyes ook redelijk oké waren.
Omdat ik zo weinig smaak had mogen proeven, nam ik een dessert, iets met chocolademousse. Daar konden ze dan toch nog op scoren. Maar nee hoor, slappe meuk! Het was overduidelijk van die kant-en-klare moussepoeder waar je alleen nog maar wat melk bij hoeft te doen en moet kloppen. De exotische fruitspies van J. was simpel, maar oké.
De bediening dan. De dame die ons gedurende het restaurantgedeelte hielp was aardig en prima. Her en der merkten we wel dat andere tafels niet altijd even gecharmeerd waren van de rekeningen. Twee keer die avond waren er aanmerkingen van andere tafels op de rekening waarop blijkbaar zaken waren vermeld die niet waren bezorgd en waarbij de hoofdkelner eraan te pas moest komen om orde op zaken te stellen.
J. wilde na het eten nog een whisky bestellen. Toen hij naar de bar liep om te kijken welke whisky’s er waren, was één van de obers zo aardig om de namen van de aanwezige whisky’s op te noemen: Courvoisier, Joseph Guy en Rémy Martin. Spannend!
Al met al ben ik verre van enthousiast en kom ik hier niet snel meer terug. Een Argentijns restaurant mag een biefstuk niet verknallen. Als je er dan toch een keer heen gaat en er niet omheen kunt, neem dan in ieder geval de lamsrack of de spareribs!
Smaak: 5
Prijs/kwaliteit: 5
Ambiance: 6
Bediening: 6 14 opmerkingen
Vorige week moest er na twee zware volleybalwedstrijden achter elkaar iets goeds en stevig gegeten worden. Teamgenoot J. stelde voor om te gaan eten bij Los Argentinos. Hij had daar al eerder gegeten en kon de lamsrack en de spareribs aanbevelen.
Los Argentinos ziet er een beetje kaal en simpel uit van binnen. Het is een typisch werfkelderrestaurant aan de Oudegracht (nr. 127a/129 om precies te zijn) en daar moet het ook zijn sfeer aan ontlenen, want de hele kelder is wit geschilderd zonder een enkele versiering of iets dergelijks. Hooguit vallen de 'Argentijnse' koeienhuiden op die op sommige plekken op de banken zijn gedrapeerd. Dit waarschijnlijk als referentie aan de grote lappen koeienvlees die je kunt verwachten.
D. en ik waren laat vanwege het koude weer van die week. Toen ik J. belde om mede te delen dat we wat later kwamen omdat we de bus zouden nemen in plaats van de fiets, gaf hij aan dat dat toch niet erg was, omdat hij met J. en A. aan een tafeltje bij de keuken aan het wachten was op een 'echte' tafel in het restaurant zelf. Toen D. en ik een kwartier te laat aankwamen zaten ze daar nog en besloten ze maar een tweede drankje te nemen. En daar zaten we dus... Te wachten op een tafel in het restaurant... Nog een half uur langer.
Na drie kwartier was er eindelijk een tafel vrij voor ons en konden we de kaart gaan bekijken. Het eerste wat opviel in de menukaart was de volgende zin: "Los Argentinos is er trots op het beste Argentijnse rundvlees te kunnen aanbieden: Aberdeen Angus Beef!" Hm, Argentijns vlees uit Aberdeen? Dat klinkt best wel apart.
De menukaart zag er verder wel typisch 'Argentijns' uit, met vooral veel vlees. Ik liet me verleiden tot een gemarineerde lendenbiefstuk met als bijgerecht champinones al Brasa. D. en A. namen een Argentijnse ribeye steak waarbij D. ook nog de gegrilde tomaatjes erbij nam. J. nam de lamsrack en de andere J. (beiden geen onderdeel van de 3 J's) nam een combigerecht: lendenbiefstuk en entrecote. Gezamenlijk namen we er nog friet bij.
Ik zal kort zijn over mijn gerechten. De champinones waren oké en sappig, dit in tegenstelling tot mijn biefstuk, want die was smaakloos en redelijk taai. Een tegenvaller, maar ik had beter moeten weten: waar kun je in de Utrechtse horeca nou nog een sappige biefstuk eten? Ik was gevallen voor de marinade maar die heb ik niet geproefd. Sterker nog, het smaakte nergens naar. Hetzelfde gold voor de lendenbiefstuk van J., die was ook taai en smaakloos. Zijn entrecote echter was wel lekker. De lamsrack van J. was ook goed en ik begreep dat de ribeyes ook redelijk oké waren.
Omdat ik zo weinig smaak had mogen proeven, nam ik een dessert, iets met chocolademousse. Daar konden ze dan toch nog op scoren. Maar nee hoor, slappe meuk! Het was overduidelijk van die kant-en-klare moussepoeder waar je alleen nog maar wat melk bij hoeft te doen en moet kloppen. De exotische fruitspies van J. was simpel, maar oké.
De bediening dan. De dame die ons gedurende het restaurantgedeelte hielp was aardig en prima. Her en der merkten we wel dat andere tafels niet altijd even gecharmeerd waren van de rekeningen. Twee keer die avond waren er aanmerkingen van andere tafels op de rekening waarop blijkbaar zaken waren vermeld die niet waren bezorgd en waarbij de hoofdkelner eraan te pas moest komen om orde op zaken te stellen.
J. wilde na het eten nog een whisky bestellen. Toen hij naar de bar liep om te kijken welke whisky’s er waren, was één van de obers zo aardig om de namen van de aanwezige whisky’s op te noemen: Courvoisier, Joseph Guy en Rémy Martin. Spannend!
Al met al ben ik verre van enthousiast en kom ik hier niet snel meer terug. Een Argentijns restaurant mag een biefstuk niet verknallen. Als je er dan toch een keer heen gaat en er niet omheen kunt, neem dan in ieder geval de lamsrack of de spareribs!
Smaak: 5
Prijs/kwaliteit: 5
Ambiance: 6
Bediening: 6 14 opmerkingen
dinsdag,19 januari,2010
Zocher
Aan het Lucasbolwerk 21, op veertig passen van café De Stad, ligt de net geopende café-brasserie Zocher, gevestigd in het pand waar jarenlang de Lucasbar zat. Tussendoor zat daar café Opstand, maar dat was blijkbaar iets te revolutionair voor het Utrechtse uitgaanspubliek, want die gelegenheid heeft het maar een jaar of anderhalf volgehouden. En dat terwijl er van die fijne chesterfields achter in de zaak stonden waarin het heerlijk Revu’s van anderhalf jaar oud lezen was. Maar ja, zo gaat dat.
Het eerste wat opvalt in Zocher is de horecamuziekcomputer (Scrabble!) achter de bar: die hing er al bij Opstand, dus blijkbaar heeft Zocher dat duivelse apparaat voor een zacht prijsje (twee zielen) kunnen overnemen. Handig hoor, zo’n ding, je kunt er allerlei thema’s op kiezen, zoals ‘Intussen in de skihut’, ‘Twintig melodieën voor bij een gebraden hert’, ‘Marsmuziek 1940-1945’ en – het thema dat Opstand meestal had geselecteerd – ‘Lege kroeg’.
Hoewel de chesterfields zijn verdwenen, is het interieur erop vooruitgegaan – vooral omdat ook die rare hekjes weg zijn die midden in Opstand stonden. De beperkte ruimte is efficiënt ingericht met eenvoudig, maar stijlvol meubilair (deze zin heb ik overgeschreven uit het laatste nummer van vtwonen). De kok heeft een minikeuken ingericht achter de bar, aan diezelfde bar was een serveerster bestek aan het afdrogen en dan werd er ook nog gewoon bier getapt. Logistiek gezien kon het allemaal net, maar ik vrees voor een verkeersinfarct in de buurt van de bar wanneer de zaak ramvol zit.
Z., T., en ik waren na de vrijdagmiddagborrel naar Zocher gestrompeld (de keuken is tot twaalf uur open) om een hapje te eten. Alle drie namen we alleen een hoofdgerecht: ik had het broodje megaburger (350 gram rundvlees) met een chutney van tomaat en sjalotten (13,50 euro), T. de saté met friet (14,50 euro) en Z. een hele kip ‘bonne femme’ van het spit (19,50 euro). Omdat Z. aan het sonjabakkeren is (vandaar de ‘2x chaufontaine rood’ op de bon), wilde hij eigenlijk de halve kip nemen, maar toen ik op gematigd agressieve toon informeerde naar zijn seksuele geaardheid, bestelde hij toch maar de hele, hierbij enigszins onrustig zijn trouwring bevoelend.
Maar hoe was het? De kok is duidelijk een vleesliefhebber, want dit onderdeel van onze gerechten was het best verzorgd. Megaburger, kip en saté waren mals, lekker en sappig als een meisje van zeventien op de eerste warme dag van de lente (?). Warme groenten hebben bij Zocher geen prioriteit (zoals helaas bij veel restaurants), dus moesten T. en ik het op dat vlak doen met een beetje eetcafésalade van studentenkeukenniveau. (Z. trof onder zijn hele kip nog wel wat halve groenten aan.) De patat smaakte dan weer naar patat, maar was een beetje aan de vette kant, net als onze bierbuiken die we tijdens de maaltijd met elkaar vergeleken – Z. won nipt. Eet smakelijk!
(De horecamuziekcomputer belandde af en toe in een oubollig Radio 2-blokje: tussen negen happen megaburger door hoorde ik She’s gone van Hall & Oates, Zoom van The Fat Larry’s Band en My Life van Billy Joel.)
Bij de afsluitende koffie met diverse soorten sterke drank besloten we eensgezind dat Zocher ‘best oké’ was. T. plaatste nog een kritische kanttekening over de opmaak van zijn bord, maar we zaten ‘verdomme niet in het Amstel Hotel’, vond ik, en bovendien: waar het eten naartoe gaat, hangen ook geen schilderijen (om de opa van Z. maar eens te citeren).
Wat?! Volgens de bon kost een biertje 2,60 euro bij Zocher! Ik zeg: Opstand!
Smaak: 7
Prijs/kwaliteit: 7
Ambiance: 7
Bediening: 7 7 opmerkingen
Aan het Lucasbolwerk 21, op veertig passen van café De Stad, ligt de net geopende café-brasserie Zocher, gevestigd in het pand waar jarenlang de Lucasbar zat. Tussendoor zat daar café Opstand, maar dat was blijkbaar iets te revolutionair voor het Utrechtse uitgaanspubliek, want die gelegenheid heeft het maar een jaar of anderhalf volgehouden. En dat terwijl er van die fijne chesterfields achter in de zaak stonden waarin het heerlijk Revu’s van anderhalf jaar oud lezen was. Maar ja, zo gaat dat.
Het eerste wat opvalt in Zocher is de horecamuziekcomputer (Scrabble!) achter de bar: die hing er al bij Opstand, dus blijkbaar heeft Zocher dat duivelse apparaat voor een zacht prijsje (twee zielen) kunnen overnemen. Handig hoor, zo’n ding, je kunt er allerlei thema’s op kiezen, zoals ‘Intussen in de skihut’, ‘Twintig melodieën voor bij een gebraden hert’, ‘Marsmuziek 1940-1945’ en – het thema dat Opstand meestal had geselecteerd – ‘Lege kroeg’.
Hoewel de chesterfields zijn verdwenen, is het interieur erop vooruitgegaan – vooral omdat ook die rare hekjes weg zijn die midden in Opstand stonden. De beperkte ruimte is efficiënt ingericht met eenvoudig, maar stijlvol meubilair (deze zin heb ik overgeschreven uit het laatste nummer van vtwonen). De kok heeft een minikeuken ingericht achter de bar, aan diezelfde bar was een serveerster bestek aan het afdrogen en dan werd er ook nog gewoon bier getapt. Logistiek gezien kon het allemaal net, maar ik vrees voor een verkeersinfarct in de buurt van de bar wanneer de zaak ramvol zit.
Z., T., en ik waren na de vrijdagmiddagborrel naar Zocher gestrompeld (de keuken is tot twaalf uur open) om een hapje te eten. Alle drie namen we alleen een hoofdgerecht: ik had het broodje megaburger (350 gram rundvlees) met een chutney van tomaat en sjalotten (13,50 euro), T. de saté met friet (14,50 euro) en Z. een hele kip ‘bonne femme’ van het spit (19,50 euro). Omdat Z. aan het sonjabakkeren is (vandaar de ‘2x chaufontaine rood’ op de bon), wilde hij eigenlijk de halve kip nemen, maar toen ik op gematigd agressieve toon informeerde naar zijn seksuele geaardheid, bestelde hij toch maar de hele, hierbij enigszins onrustig zijn trouwring bevoelend.
Maar hoe was het? De kok is duidelijk een vleesliefhebber, want dit onderdeel van onze gerechten was het best verzorgd. Megaburger, kip en saté waren mals, lekker en sappig als een meisje van zeventien op de eerste warme dag van de lente (?). Warme groenten hebben bij Zocher geen prioriteit (zoals helaas bij veel restaurants), dus moesten T. en ik het op dat vlak doen met een beetje eetcafésalade van studentenkeukenniveau. (Z. trof onder zijn hele kip nog wel wat halve groenten aan.) De patat smaakte dan weer naar patat, maar was een beetje aan de vette kant, net als onze bierbuiken die we tijdens de maaltijd met elkaar vergeleken – Z. won nipt. Eet smakelijk!
(De horecamuziekcomputer belandde af en toe in een oubollig Radio 2-blokje: tussen negen happen megaburger door hoorde ik She’s gone van Hall & Oates, Zoom van The Fat Larry’s Band en My Life van Billy Joel.)
Bij de afsluitende koffie met diverse soorten sterke drank besloten we eensgezind dat Zocher ‘best oké’ was. T. plaatste nog een kritische kanttekening over de opmaak van zijn bord, maar we zaten ‘verdomme niet in het Amstel Hotel’, vond ik, en bovendien: waar het eten naartoe gaat, hangen ook geen schilderijen (om de opa van Z. maar eens te citeren).
Wat?! Volgens de bon kost een biertje 2,60 euro bij Zocher! Ik zeg: Opstand!
Smaak: 7
Prijs/kwaliteit: 7
Ambiance: 7
Bediening: 7 7 opmerkingen
vrijdag,01 januari,2010
Een gelukkig & gezond 2010!
Voor al onze trouwe lezers, namens de hele MHWH-crew:
Een bijzonder smakelijk 2010 toegewenst!
Ons goede voornemen voor 2010 is natuurlijk om weer veel regelmatiger de leukste en informatieve Utrechtse horeca-recencies te plaatsen, dus wordt twitter-follower (aan de linkerkant), schrijf je in voor de email-melding (rechtsboven) of kom gewoon regelmatig kijken!
Allemaal bedankt voor jullie bezoekjes en reacties, dat 2010 een geweldig jaar moge worden!
De MHWH-crew 7 opmerkingen
Voor al onze trouwe lezers, namens de hele MHWH-crew:
Een bijzonder smakelijk 2010 toegewenst!
Ons goede voornemen voor 2010 is natuurlijk om weer veel regelmatiger de leukste en informatieve Utrechtse horeca-recencies te plaatsen, dus wordt twitter-follower (aan de linkerkant), schrijf je in voor de email-melding (rechtsboven) of kom gewoon regelmatig kijken!
Allemaal bedankt voor jullie bezoekjes en reacties, dat 2010 een geweldig jaar moge worden!
De MHWH-crew 7 opmerkingen
dinsdag,03 november,2009
Sirtaki
Binnen de vriendengroep van mijn J. is het traditie om eenmaal per jaar de plaatselijke Griekse horeca op te lichten. Daar is niets racistisch aan, want Grieks is geen ras, vandaar. En als iemand dan toch moeilijk doet, heb ik één woord: Vangelis. En ook George Michael.
Maar goed, het is allemaal onschuldiger dan het lijkt. De oplichterij bestaat uit het verzinnen van een nepjarige die luid wordt toegezongen door de aanwezigen om zo gratis rondjes ouzo los te krijgen van het personeel. Tot nu toe heeft dit prima gewerkt – Grieken houden nu eenmaal van verjaardagen!
Onlangs waren er echter twee mensen écht jarig en werd besloten met een mannetje of twintig af te reizen naar restaurant Sirtaki aan de Servetstraat nummer 1. Aangezien ons wat late tijdstip (20.00 uur verzamelen) hadden we het lokaal op de eerste verdieping eigenlijk voor ons alleen (dat was maar goed ook, bleek later).
Toen iedereen zat en er al aardig wat biertjes doorheen waren gegaan, werd het tijd voor het eerste rondje ouzo en felicitaties. Geheel zonder schuldgevoel werd er gezongen, er werden cadeautjes uitgedeeld en werd er weer een rondje ouzo besteld. Tegelijkertijd kwamen er diverse Griekse ‘tapas’ op tafel, zoals lamskoteletten, gyros en worstjes (voor Remment: dat is het vlees). Dit alles ging gepaard met de verplichte tzatziki (voor Remment: dat is de saus). Laten we over het eten kort zijn: gewoon Grieks, zonder veel gedoe. Alleen de lamskoteletjes sprongen eruit.
Maar bij Zeus! Wat kwam onze ober nu brengen? Als presentje voor een jarige kregen we een hele fles totaal obscure raki met echt Cyrillisch schrift op het etiket! Gelukkig heb ik drie jaar Grieks op school gehad, anders hadden we nog gedacht dat het Bacardi was. Tevens kon ik ontcijferen dat er niet ‘De kapitein staat op het schip’ stond, want die zin is er bij mij op zijn Grieks drie jaar lang ingeramd. Die zin, niet het rammen.
Inmiddels was de tent al redelijk leeg en vond het personeel het hoog tijd dat er asbakken op tafel kwamen, want buiten roken is echt ontzettend Hollands. Voorzien van illegale raki en illegale sigaretten zette het feest zich voort. Er werd een verplichte sirtaki gedanst, waarbij twee plantenbakken sneuvelden (erg Grieks) en een aantal dansers raakte tevens lallend de vloer. Het leek de TMF Beach Battle vanaf Chersonissos wel! Ondertussen trok het personeel een paar flessen Ballantine’s uit de kast en zette het zelf ook op een zuipen.
Er kwam een Pakistaan binnen met een polaroidcamera en een bos rozen. Die heeft ons allemaal op de foto gezet. Gênant. Pas na één uur verlieten we de tent.
Hoeveel dit hele geintje gekost heeft, kan ik mij totaal niet herinneren, maar het was rond de 30 euro de man. Wat ik mij wel kan herinneren is dat de Griekse mentaliteit mij wel aanstaat en dat het met de gastvrijheid van de Grieken helemaal goed zit, op hun eigen manier welteverstaan. Kortom, voor feesten en partijen zeker een aanrader, maar kom dus laat en claim de bovenverdieping voor jezelf!
Bediening: 9
Smaak van eten: 7
Smaak van gratis illegale raki: 10
Prijs/kwaliteit: hips...
17 opmerkingen
Binnen de vriendengroep van mijn J. is het traditie om eenmaal per jaar de plaatselijke Griekse horeca op te lichten. Daar is niets racistisch aan, want Grieks is geen ras, vandaar. En als iemand dan toch moeilijk doet, heb ik één woord: Vangelis. En ook George Michael.
Maar goed, het is allemaal onschuldiger dan het lijkt. De oplichterij bestaat uit het verzinnen van een nepjarige die luid wordt toegezongen door de aanwezigen om zo gratis rondjes ouzo los te krijgen van het personeel. Tot nu toe heeft dit prima gewerkt – Grieken houden nu eenmaal van verjaardagen!
Onlangs waren er echter twee mensen écht jarig en werd besloten met een mannetje of twintig af te reizen naar restaurant Sirtaki aan de Servetstraat nummer 1. Aangezien ons wat late tijdstip (20.00 uur verzamelen) hadden we het lokaal op de eerste verdieping eigenlijk voor ons alleen (dat was maar goed ook, bleek later).
Toen iedereen zat en er al aardig wat biertjes doorheen waren gegaan, werd het tijd voor het eerste rondje ouzo en felicitaties. Geheel zonder schuldgevoel werd er gezongen, er werden cadeautjes uitgedeeld en werd er weer een rondje ouzo besteld. Tegelijkertijd kwamen er diverse Griekse ‘tapas’ op tafel, zoals lamskoteletten, gyros en worstjes (voor Remment: dat is het vlees). Dit alles ging gepaard met de verplichte tzatziki (voor Remment: dat is de saus). Laten we over het eten kort zijn: gewoon Grieks, zonder veel gedoe. Alleen de lamskoteletjes sprongen eruit.
Maar bij Zeus! Wat kwam onze ober nu brengen? Als presentje voor een jarige kregen we een hele fles totaal obscure raki met echt Cyrillisch schrift op het etiket! Gelukkig heb ik drie jaar Grieks op school gehad, anders hadden we nog gedacht dat het Bacardi was. Tevens kon ik ontcijferen dat er niet ‘De kapitein staat op het schip’ stond, want die zin is er bij mij op zijn Grieks drie jaar lang ingeramd. Die zin, niet het rammen.
Inmiddels was de tent al redelijk leeg en vond het personeel het hoog tijd dat er asbakken op tafel kwamen, want buiten roken is echt ontzettend Hollands. Voorzien van illegale raki en illegale sigaretten zette het feest zich voort. Er werd een verplichte sirtaki gedanst, waarbij twee plantenbakken sneuvelden (erg Grieks) en een aantal dansers raakte tevens lallend de vloer. Het leek de TMF Beach Battle vanaf Chersonissos wel! Ondertussen trok het personeel een paar flessen Ballantine’s uit de kast en zette het zelf ook op een zuipen.
Er kwam een Pakistaan binnen met een polaroidcamera en een bos rozen. Die heeft ons allemaal op de foto gezet. Gênant. Pas na één uur verlieten we de tent.
Hoeveel dit hele geintje gekost heeft, kan ik mij totaal niet herinneren, maar het was rond de 30 euro de man. Wat ik mij wel kan herinneren is dat de Griekse mentaliteit mij wel aanstaat en dat het met de gastvrijheid van de Grieken helemaal goed zit, op hun eigen manier welteverstaan. Kortom, voor feesten en partijen zeker een aanrader, maar kom dus laat en claim de bovenverdieping voor jezelf!
Bediening: 9
Smaak van eten: 7
Smaak van gratis illegale raki: 10
Prijs/kwaliteit: hips...
17 opmerkingen
donderdag,29 oktober,2009
Culinair Podium
Mijn eega was jarig, en dat moest gevierd worden. Restaurant Culinair Podium stond al een hele tijd op mijn verlanglijstje vanwege de lovende verhalen die ik her en der was tegengekomen. Het restaurant is gevestigd aan de Lange Nieuwstraat, is door de week een kookschool en op vrijdag en zaterdag een restaurant. Er is geen kaart, maar elke maand is er een nieuw menu voor 51,50 euro. Reserveren is vanwege het beperkte aantal restaurantdagen aan te raden, maar dat kan gelukkig heel eenvoudig via de website.
De aankomst begint gelijk al goed, voor de deur wacht de maître d' ons op bij een rode loper. Hij stelt zich aan ons voor en direct krijg je het gevoel van ‘correctheid’ – maar wel informeel en hartelijk. Een prettige combinatie, die de rest van de avond blijft terugkomen.
Bij binnenkomst valt op dat het restaurant strak, rustig en smaakvol is ingericht. Er is lekker veel ruimte tussen alle tafels, en de verlichting is precies goed. Qua akoestiek is het ook perfect, je hoeft niet ongewild mee te luisteren met andere gesprekken.
We worden deze avond door de chef-kok geholpen, een aardige jonge vent met veel passie voor zijn vak. Gedurende de avond komt behalve de maître d' en de chef ook de keukenbrigade langs om gerechten te serveren of borden op te halen. Hier is duidelijk een goed op elkaar ingespeeld team aan het werk. Leuk!
Zoals al eerder gezegd is er geen kaart maar een maandmenu. De chef legt ons uit dat ze met seizoensingrediënten werken, en omdat ze een uitgebreide en bijzondere wijnkaart hebben proberen ze zoveel mogelijk vanuit de wijnen te werken met de menusamenstelling. Spannend! Je kunt wel aangeven of je een bepaald gerecht of ingrediënt niet mag of lust, de keuken houdt daar dan rekening mee.
We beginnen met een feestelijk aperitief, een glaasje Bollinger champagne. Vervolgens komen de amuses: een oester met dragon, tomatenbouillon met daarin garnaaltjes, en een bitterbal met lamsvlees. Omdat we allebei niet zo'n fan van oesters zijn krijgen we daarbij een roereitje met kaviaar. Gelukkig is de keukenbrigade ook een beetje eigenwijs, en krijg ik de oester ook, om te proberen als ik toch zin heb. Alle amuses zijn even geweldig, maar de bitterbal springt eruit, geen bitterbal zal hierna ooit nog hetzelfde smaken. En de oester was eigenlijk ook lekker.
Vervolgens krijgen we gerookte makreel met gekookte aardappel en rode biet en een sausje. De makreel is perfect, alweer een topper. De aardappel en de rode biet maken het lekker aards. Dan een speciale verjaardagsgang: kleine paddenstoelen met een romig sausje. Er wordt aan tafel ook royaal met zwarte truffel bijgeschaafd, erg goed. Volgende gang: supersappige kabeljauw met vichoisesaus en varkenswangterrine. Goddelijk!
Dan het hoofdgerecht: langzaam gegaarde duif met saliejus en gerookte wortelmousse. Alweer een knaller, met name de wortelmousse is bijzonder met zijn rooksmaak. De duif is zo zacht als boter. Een puntje van kritiek hier is dat dit gerecht wel wat fris/knapperigs ernaast kan hebben als contrast bij de zoutige, smeuïge smaken.
Vervolgens drie harde kaasjes met brood en stroop en daarna rood-fruitsoep, een sorbetje met grappa en frambozensorbetijs. Hierbij krijgen we naast de gebruikelijke wijn van het wijnarrangement ook nog – om te proberen – een bijzondere wijn gemaakt van frambozen. Een geweldige combinatie.
Over de wijnen gesproken: we hebben voor het wijnarrangement gekozen, en bij elke gang komt een geweldig lekkere (en vaak ook bijzondere) wijn die royaal wordt ingeschonken. Leuk is daarbij de enthousiaste uitleg van de chef-kok.
We eindigen met koffie met patisserie. Alles heeft een klein beetje citroen in zich, dat prima samengaat met de limoncello.
We zijn dan ongeveer vierenhalf uur verder, maar die uren zijn echt voorbij gevlogen in een vlaag van geweldig eten en geweldige bediening. We rekenen 235 euro af voor twee personen, inclusief drie flessen water en een wijnarrangement. Dat lijkt misschien wat prijzig, maar je betaalt het met alle liefde en plezier, want eten bij Culinair Podium is dit meer dan waard. Het eten is van topkwaliteit en je voelt je echt in de watten gelegd. Culinair Podium is onze beste culinaire ervaring tot nu toe – hier klopt werkelijk alles.
Eten: 9,5
Prijs/kwaliteit: 9,5
Ambiance: 9,5
Personeel: 9,5
(Geen tienen, omdat er altijd ruimte voor verbetering moet zijn...) 19 opmerkingen
Mijn eega was jarig, en dat moest gevierd worden. Restaurant Culinair Podium stond al een hele tijd op mijn verlanglijstje vanwege de lovende verhalen die ik her en der was tegengekomen. Het restaurant is gevestigd aan de Lange Nieuwstraat, is door de week een kookschool en op vrijdag en zaterdag een restaurant. Er is geen kaart, maar elke maand is er een nieuw menu voor 51,50 euro. Reserveren is vanwege het beperkte aantal restaurantdagen aan te raden, maar dat kan gelukkig heel eenvoudig via de website.
De aankomst begint gelijk al goed, voor de deur wacht de maître d' ons op bij een rode loper. Hij stelt zich aan ons voor en direct krijg je het gevoel van ‘correctheid’ – maar wel informeel en hartelijk. Een prettige combinatie, die de rest van de avond blijft terugkomen.
Bij binnenkomst valt op dat het restaurant strak, rustig en smaakvol is ingericht. Er is lekker veel ruimte tussen alle tafels, en de verlichting is precies goed. Qua akoestiek is het ook perfect, je hoeft niet ongewild mee te luisteren met andere gesprekken.
We worden deze avond door de chef-kok geholpen, een aardige jonge vent met veel passie voor zijn vak. Gedurende de avond komt behalve de maître d' en de chef ook de keukenbrigade langs om gerechten te serveren of borden op te halen. Hier is duidelijk een goed op elkaar ingespeeld team aan het werk. Leuk!
Zoals al eerder gezegd is er geen kaart maar een maandmenu. De chef legt ons uit dat ze met seizoensingrediënten werken, en omdat ze een uitgebreide en bijzondere wijnkaart hebben proberen ze zoveel mogelijk vanuit de wijnen te werken met de menusamenstelling. Spannend! Je kunt wel aangeven of je een bepaald gerecht of ingrediënt niet mag of lust, de keuken houdt daar dan rekening mee.
We beginnen met een feestelijk aperitief, een glaasje Bollinger champagne. Vervolgens komen de amuses: een oester met dragon, tomatenbouillon met daarin garnaaltjes, en een bitterbal met lamsvlees. Omdat we allebei niet zo'n fan van oesters zijn krijgen we daarbij een roereitje met kaviaar. Gelukkig is de keukenbrigade ook een beetje eigenwijs, en krijg ik de oester ook, om te proberen als ik toch zin heb. Alle amuses zijn even geweldig, maar de bitterbal springt eruit, geen bitterbal zal hierna ooit nog hetzelfde smaken. En de oester was eigenlijk ook lekker.
Vervolgens krijgen we gerookte makreel met gekookte aardappel en rode biet en een sausje. De makreel is perfect, alweer een topper. De aardappel en de rode biet maken het lekker aards. Dan een speciale verjaardagsgang: kleine paddenstoelen met een romig sausje. Er wordt aan tafel ook royaal met zwarte truffel bijgeschaafd, erg goed. Volgende gang: supersappige kabeljauw met vichoisesaus en varkenswangterrine. Goddelijk!
Dan het hoofdgerecht: langzaam gegaarde duif met saliejus en gerookte wortelmousse. Alweer een knaller, met name de wortelmousse is bijzonder met zijn rooksmaak. De duif is zo zacht als boter. Een puntje van kritiek hier is dat dit gerecht wel wat fris/knapperigs ernaast kan hebben als contrast bij de zoutige, smeuïge smaken.
Vervolgens drie harde kaasjes met brood en stroop en daarna rood-fruitsoep, een sorbetje met grappa en frambozensorbetijs. Hierbij krijgen we naast de gebruikelijke wijn van het wijnarrangement ook nog – om te proberen – een bijzondere wijn gemaakt van frambozen. Een geweldige combinatie.
Over de wijnen gesproken: we hebben voor het wijnarrangement gekozen, en bij elke gang komt een geweldig lekkere (en vaak ook bijzondere) wijn die royaal wordt ingeschonken. Leuk is daarbij de enthousiaste uitleg van de chef-kok.
We eindigen met koffie met patisserie. Alles heeft een klein beetje citroen in zich, dat prima samengaat met de limoncello.
We zijn dan ongeveer vierenhalf uur verder, maar die uren zijn echt voorbij gevlogen in een vlaag van geweldig eten en geweldige bediening. We rekenen 235 euro af voor twee personen, inclusief drie flessen water en een wijnarrangement. Dat lijkt misschien wat prijzig, maar je betaalt het met alle liefde en plezier, want eten bij Culinair Podium is dit meer dan waard. Het eten is van topkwaliteit en je voelt je echt in de watten gelegd. Culinair Podium is onze beste culinaire ervaring tot nu toe – hier klopt werkelijk alles.
Eten: 9,5
Prijs/kwaliteit: 9,5
Ambiance: 9,5
Personeel: 9,5
(Geen tienen, omdat er altijd ruimte voor verbetering moet zijn...) 19 opmerkingen
dinsdag,27 oktober,2009
Pronto Pronto! (diner)
Vriend JZ (voor de gelegenheid voor- en achternaam; in het Engels heel lauw, beetje groupieachtig) trakteerde mij op een etentje in Pronto Pronto!, als dank voor de door mij verleende hulp aan zijn website. JZ heeft meer verstand van ziekenhuizen dan van teksten schrijven, en dus was ik zijn hulp in HTML-dagen.
Het kleine restaurantje aan de Schoutenstraat staat hutjemutje vol met kleine tafeltjes. We mogen zelf onze plek uitkiezen, en gaan voor een hoge bartafel. Ik ben enorm nieuwsgierig, maar als ik privé met vriend JZ bij wil kletsen, zit ik liever niet in de aura van mijn restaurantburen. JZ en ik zitten tegenover elkaar, maar daardoor kunnen zowel JZ als onze achterbuurvrouw de hele avond niet meer van onze plek. Dat maakt niet uit, we blijven net zo lang zitten tot de achterburen verdwenen zijn en vermaken onszelf deze mooie avond van zeven uur tot een uur of half twaalf.
Pronto Pronto! doet mee aan de trend om alleen maar voorgerechtjes te serveren; goed klinkende Italiaanse gerechten, soepjes en borrelhappen staan op het menu. Je mag er zoveel kiezen als je wilt, maar wij besluiten het bij vier voorgerechtjes en twee toetjes te houden.
We gaan eerst voor de bruschetta. Altijd gedacht dat dat geroosterd brood was met knoflook en een klein belegje. Maar nee, Pronto Pronto! heeft een andere definitie. Die schotelt ons gesneden stukken boerenbrood voor, ingewreven met olijfolie en knoflook. Hierop allerlei Italiaanse worst- en kaasvarianten en tapenade. Eigenwijs als ik ben zoek ik toch even op of wij wel bij een echte Italiaan zitten of meer bij een variant op Adje Patatje in Benidorm, maar dan in Nederland. Maar de Italiaan slaagt voor de proef; de vraag: ‘Zijn zij nou zo goed en de rest zo dom?' krijgt bij dezen een bevestigend antwoord.
Van de wijnkaart kiezen we de favoriete wijn van onze serveerster. Na deze avond wordt de wijn, op de kaart aangeduid als 'special', ook onze favoriet. Je kunt er prima gesprekken bij voeren over de zin van het leven, het zwarte gat, 'de perfecte liefde' en cabaretiers (Howard Komproe) die in de bioscoop optreden.
Met zijn tweeën delen we drie voorgerechtjes. Ondanks al het geklets en de goede wijn is ons bijgebleven dat de risotto precies goed was, niet te droog en niet te nat. De vitello tonnato was heerlijk en de ossenhaas mals. Kortom: niets mis met dit voorgerechtendiner.
Tot slot verorberen mijn tafelgenoot en ik een zelfgemaakt appeltaartje. Zoals mijn moeder ze maakt, worden ze blijkbaar ook door deze Italiaan bereid.
Pronto Pronto! is zeker een terugkomertje. Ik zou bijna willen zeggen: je krijgt waar voor je geld. Maar dat weet ik eerlijk gezegd niet... de rekening kwam op naam van JZ. Voel ik me toch voor even een heuse groupie. Alleen eindigt JZ bij zijn vriendin en ik in mijn eigen bed...
Eten: 8,5
Prijs/kwaliteit: ?
Ambiance: 6,5
Personeel: 7,5
P.S. Een paar dagen later eet ik met vriend ZZ (What's in a name? Gewoon 'G.' staat zo armoedig na een JZ) bij de Nachtwinkel. Geen recensie waardig. De Nachtwinkel is toch typisch een eetgelegenheid om bij voorkeur dronken aan te schuiven. 12 opmerkingen
Vriend JZ (voor de gelegenheid voor- en achternaam; in het Engels heel lauw, beetje groupieachtig) trakteerde mij op een etentje in Pronto Pronto!, als dank voor de door mij verleende hulp aan zijn website. JZ heeft meer verstand van ziekenhuizen dan van teksten schrijven, en dus was ik zijn hulp in HTML-dagen.
Het kleine restaurantje aan de Schoutenstraat staat hutjemutje vol met kleine tafeltjes. We mogen zelf onze plek uitkiezen, en gaan voor een hoge bartafel. Ik ben enorm nieuwsgierig, maar als ik privé met vriend JZ bij wil kletsen, zit ik liever niet in de aura van mijn restaurantburen. JZ en ik zitten tegenover elkaar, maar daardoor kunnen zowel JZ als onze achterbuurvrouw de hele avond niet meer van onze plek. Dat maakt niet uit, we blijven net zo lang zitten tot de achterburen verdwenen zijn en vermaken onszelf deze mooie avond van zeven uur tot een uur of half twaalf.
Pronto Pronto! doet mee aan de trend om alleen maar voorgerechtjes te serveren; goed klinkende Italiaanse gerechten, soepjes en borrelhappen staan op het menu. Je mag er zoveel kiezen als je wilt, maar wij besluiten het bij vier voorgerechtjes en twee toetjes te houden.
We gaan eerst voor de bruschetta. Altijd gedacht dat dat geroosterd brood was met knoflook en een klein belegje. Maar nee, Pronto Pronto! heeft een andere definitie. Die schotelt ons gesneden stukken boerenbrood voor, ingewreven met olijfolie en knoflook. Hierop allerlei Italiaanse worst- en kaasvarianten en tapenade. Eigenwijs als ik ben zoek ik toch even op of wij wel bij een echte Italiaan zitten of meer bij een variant op Adje Patatje in Benidorm, maar dan in Nederland. Maar de Italiaan slaagt voor de proef; de vraag: ‘Zijn zij nou zo goed en de rest zo dom?' krijgt bij dezen een bevestigend antwoord.
Van de wijnkaart kiezen we de favoriete wijn van onze serveerster. Na deze avond wordt de wijn, op de kaart aangeduid als 'special', ook onze favoriet. Je kunt er prima gesprekken bij voeren over de zin van het leven, het zwarte gat, 'de perfecte liefde' en cabaretiers (Howard Komproe) die in de bioscoop optreden.
Met zijn tweeën delen we drie voorgerechtjes. Ondanks al het geklets en de goede wijn is ons bijgebleven dat de risotto precies goed was, niet te droog en niet te nat. De vitello tonnato was heerlijk en de ossenhaas mals. Kortom: niets mis met dit voorgerechtendiner.
Tot slot verorberen mijn tafelgenoot en ik een zelfgemaakt appeltaartje. Zoals mijn moeder ze maakt, worden ze blijkbaar ook door deze Italiaan bereid.
Pronto Pronto! is zeker een terugkomertje. Ik zou bijna willen zeggen: je krijgt waar voor je geld. Maar dat weet ik eerlijk gezegd niet... de rekening kwam op naam van JZ. Voel ik me toch voor even een heuse groupie. Alleen eindigt JZ bij zijn vriendin en ik in mijn eigen bed...
Eten: 8,5
Prijs/kwaliteit: ?
Ambiance: 6,5
Personeel: 7,5
P.S. Een paar dagen later eet ik met vriend ZZ (What's in a name? Gewoon 'G.' staat zo armoedig na een JZ) bij de Nachtwinkel. Geen recensie waardig. De Nachtwinkel is toch typisch een eetgelegenheid om bij voorkeur dronken aan te schuiven. 12 opmerkingen
maandag,19 oktober,2009
Subway
Ik liep op weg naar een feestje op het Mediapark in Hilversum eens door het decor van Sesamstraat. Niet omdat het moest, maar omdat het kon. Ik ben ook wel eens door het decor van GTST gelopen, niet omdat het kon, maar omdat het moest. Ik ben ook al drie keer door New York gelopen en de hele tij dacht ik dat ik in het decor van Seinfeld, Friends en Ontelbare Films liep. Dan is alles leuk. Koffie bij Starbucks, eten in Tom's Diner, eten bij Taco Bell, Dunkin' Donuts en Subway. Take-away bij een deli, koffie in een kartonnen beker van een hotdogstand. Jezelf figurant voelen doe je trouwens al snel in zo'n grote stad.
Subway kan ik de volgende keer als ik in New York ben overslaan, want die hebben we nu ook in Nederland. Sinds een paar weken ook in Utrecht, op de hoek van de Voorstraat en de Korte Jansstraat. Tegenover de Neude om precies te zijn. Ik was er al een paar keer aan voorbijgelopen en de neiging binnen te lopen kwam niet in me op. Als je in New York bent ontkom je er niet aan, maar in Nederland vermijd ik zoveel mogelijk de Amerikaanse manier van eten bereiden. Het is zoetig (wist je dat McDonald's de frietjes omhult met een laagje suiker?), vettig en vooral heel neutralig van smaak. McDonald's, Starbucks, KFC, Pizza Hut, ik weet het niet. Geef mij maar oude kaas met zoutkristallen, zure yoghurt, bittere witlof, peperige radijsjes en maatjesharing. En ijs van Roberto.
Maar ja, It's a dirty job and someone's got to do it. Dus ik offerde me maar op voor de goede zaak. In plaats van me te verwennen met Bigoli, Broodje Ben of Mario, liep ik bij Subway naar binnen. Ik dacht overigens dat Subway een broodjeszaak was, maar het is toch een soort van McDonald's, met menu's, supersizen en meer van die ongein. Weer wat geleerd.
De zaak is kitscherig ingericht met schoonmetselwerkbehang. Decor, dus. Om te bestellen moet je langs een balie lopen, waarna het personeel je broodje samenstelt. Dat is geen sinecure. Om te beginnen moet je kiezen uit een van de vier soorten broodjes (iets met pesto en nog wat). Dan komt de keuze tussen een broodje van vijftien of dertig centimeter (vijftien). Als beleg koos ik de 'meatballs marinara', wat neerkwam op een soort van rode spaghettisaus met gehaktballetjes. Maar dan ben je er nog niet. Of ik er kaas op wilde? Dat vragen ze bij de Burger King ook altijd en dat blijkt dan extra te kosten. Dat was hier niet het geval. Ook voor peper en zout, mayonaise en een ruime greep uit de groente- en saladebar kwam er niets bij, zodat het lijkt alsof je voor 3,60 euro spekkoper bent (hahaha, geen spekjes, nee).
Maar hoe was het? Ik vond er niets aan. Ten eerste zag mijn broodje er niet uit zoals op de foto, maar eerder als een doodgereden egel. Ik had vijf 'meatballs', dat is gul. Maar het broodje was zo luchtig dat ik het amper proefde en ook de meatballs waren vrij smakeloos, ondanks extra peper en zout. Ook viel de hele boel uit elkaar, zodat het servetje om mijn broodje op een gebruikt maandverband leek.
Zonde van mijn geld qua smaak en qua maagvulling. Onbegrijpelijk dat mensen dit zo graag willen eten. Ik word daar zelfs een beetje treurig van. En als ik dan lees dat Subway in 2010 minimaal 210 zaken in Nederland wil hebben, dan heb ik zin me meteen bij de slowfoodbeweging aan te sluiten. Dit is geen eten, dit is namaak-eten, eten voor in een decor.
Jongens, voor minder geld heb je iets echt goeds en iets echt smakelijks. Maar ja, ik preek natuurlijk voor eigen parochie hier.
Eten: 4
Prijs/kwaliteit: 4
Ambiance: 5
Personeel: 7 13 opmerkingen
Ik liep op weg naar een feestje op het Mediapark in Hilversum eens door het decor van Sesamstraat. Niet omdat het moest, maar omdat het kon. Ik ben ook wel eens door het decor van GTST gelopen, niet omdat het kon, maar omdat het moest. Ik ben ook al drie keer door New York gelopen en de hele tij dacht ik dat ik in het decor van Seinfeld, Friends en Ontelbare Films liep. Dan is alles leuk. Koffie bij Starbucks, eten in Tom's Diner, eten bij Taco Bell, Dunkin' Donuts en Subway. Take-away bij een deli, koffie in een kartonnen beker van een hotdogstand. Jezelf figurant voelen doe je trouwens al snel in zo'n grote stad.
Subway kan ik de volgende keer als ik in New York ben overslaan, want die hebben we nu ook in Nederland. Sinds een paar weken ook in Utrecht, op de hoek van de Voorstraat en de Korte Jansstraat. Tegenover de Neude om precies te zijn. Ik was er al een paar keer aan voorbijgelopen en de neiging binnen te lopen kwam niet in me op. Als je in New York bent ontkom je er niet aan, maar in Nederland vermijd ik zoveel mogelijk de Amerikaanse manier van eten bereiden. Het is zoetig (wist je dat McDonald's de frietjes omhult met een laagje suiker?), vettig en vooral heel neutralig van smaak. McDonald's, Starbucks, KFC, Pizza Hut, ik weet het niet. Geef mij maar oude kaas met zoutkristallen, zure yoghurt, bittere witlof, peperige radijsjes en maatjesharing. En ijs van Roberto.
Maar ja, It's a dirty job and someone's got to do it. Dus ik offerde me maar op voor de goede zaak. In plaats van me te verwennen met Bigoli, Broodje Ben of Mario, liep ik bij Subway naar binnen. Ik dacht overigens dat Subway een broodjeszaak was, maar het is toch een soort van McDonald's, met menu's, supersizen en meer van die ongein. Weer wat geleerd.
De zaak is kitscherig ingericht met schoonmetselwerkbehang. Decor, dus. Om te bestellen moet je langs een balie lopen, waarna het personeel je broodje samenstelt. Dat is geen sinecure. Om te beginnen moet je kiezen uit een van de vier soorten broodjes (iets met pesto en nog wat). Dan komt de keuze tussen een broodje van vijftien of dertig centimeter (vijftien). Als beleg koos ik de 'meatballs marinara', wat neerkwam op een soort van rode spaghettisaus met gehaktballetjes. Maar dan ben je er nog niet. Of ik er kaas op wilde? Dat vragen ze bij de Burger King ook altijd en dat blijkt dan extra te kosten. Dat was hier niet het geval. Ook voor peper en zout, mayonaise en een ruime greep uit de groente- en saladebar kwam er niets bij, zodat het lijkt alsof je voor 3,60 euro spekkoper bent (hahaha, geen spekjes, nee).
Maar hoe was het? Ik vond er niets aan. Ten eerste zag mijn broodje er niet uit zoals op de foto, maar eerder als een doodgereden egel. Ik had vijf 'meatballs', dat is gul. Maar het broodje was zo luchtig dat ik het amper proefde en ook de meatballs waren vrij smakeloos, ondanks extra peper en zout. Ook viel de hele boel uit elkaar, zodat het servetje om mijn broodje op een gebruikt maandverband leek.
Zonde van mijn geld qua smaak en qua maagvulling. Onbegrijpelijk dat mensen dit zo graag willen eten. Ik word daar zelfs een beetje treurig van. En als ik dan lees dat Subway in 2010 minimaal 210 zaken in Nederland wil hebben, dan heb ik zin me meteen bij de slowfoodbeweging aan te sluiten. Dit is geen eten, dit is namaak-eten, eten voor in een decor.
Jongens, voor minder geld heb je iets echt goeds en iets echt smakelijks. Maar ja, ik preek natuurlijk voor eigen parochie hier.
Eten: 4
Prijs/kwaliteit: 4
Ambiance: 5
Personeel: 7 13 opmerkingen
zaterdag,08 augustus,2009
Pronto Pronto! (lunch)
Restaurant Pronto Pronto! is gevestigd in de Schoutenstraat, op nummer 19 om precies te zijn. Zoals de naam al doet vermoeden is het een Italiaans restaurant - bij nader onderzoek op het grote internet blijkt Pronto Pronto! een onderdeel te zijn van de Mammoni-keten. Buiten is een terras met vier kleine tafels, binnen werd zachtjes moderne jazz gedraaid. Take it away, Ans! Het is niet al te groot en redelijk strak ingericht. Bij de bar ligt allerhande glossy leesvoer waar ik gebruik van maakte omdat ik alleen ging lunchen.
Vooraf nam ik een ristretto die redelijk goed en sterk was. Het glas was voorverwarmd, zoals het hoort, maar ik miste een glaasje water erbij. Die stonden wel klaar op de bar en werden ook aan andere gasten geserveerd die espresso’s bestelden, maar helaas niet aan mij. Zou het aan mijn shabby outfit van vandaag hebben gelegen? Dit was overigens het enige minpuntje van het verder zeer goede personeel. Ik werd steeds snel en attent geholpen door dames van eind 20. Geen type studentes die van toeten noch blazen weten, gelukkig.
Pronto Pronto! serveert een relatief beperkte keuze aan Italiaanse gerechten: soep, salade, bruschetta en pasta. De pasta van de dag is er altijd in drie soorten: vis, vlees en vegetarisch. Ik besloot de pasta del giorno te nemen in de visvariant. Het bleek een tagliatelle met rivierkreeftjes, rucola, pijnboompitten, stukjes groene asperge en zeven gamba’s. De gamba’s waren netjes schoongemaakt door de schil heen. Dit alles werd geserveerd met (een beetje waterige) romige saus en geraspte Parmezaanse kaas erop. Als bestek had ik alleen een vork en een lepel gekregen. Dat is goed, want zo word je gedwongen de tagliatelle met je vork op te rollen in plaats van alles klein te snijden, zoals veel Nederlanders doen.
Het geheel was verrassend lekker, maar omdat de saus aan de vloeibare kant was, werd het wel een beetje een kliederboel. Dat werd nog eens versterkt doordat de gamba’s met de hand gepeld moesten worden en er geen extra bordje bij was geserveerd voor de schalen.
Terwijl ik wachtte op mijn pasta kwam er een Italiaans gothic-stel binnen. Je mag dan wel een wereldwijze Italiaan zijn die helemaal naar het Utrechtse stadje U. komt voor Summer Darkness, maar goed lunchen doe je natuurlijk bij een Italiaan, zullen ze hebben gedacht!
Alles bij elkaar was ik iets van 17,50 euro kwijt, inclusief een flesje water. De pasta was iets van 12,50 euro. De prijs-kwaliteitverhouding is dus erg goed. Ik beveel Pronto Pronto! van harte aan als lunchgelegenheid!
Ambiance: 7
Smaak: 7,5
Bediening: 7,5
Prijs/kwaliteit: 8,5 25 opmerkingen
Restaurant Pronto Pronto! is gevestigd in de Schoutenstraat, op nummer 19 om precies te zijn. Zoals de naam al doet vermoeden is het een Italiaans restaurant - bij nader onderzoek op het grote internet blijkt Pronto Pronto! een onderdeel te zijn van de Mammoni-keten. Buiten is een terras met vier kleine tafels, binnen werd zachtjes moderne jazz gedraaid. Take it away, Ans! Het is niet al te groot en redelijk strak ingericht. Bij de bar ligt allerhande glossy leesvoer waar ik gebruik van maakte omdat ik alleen ging lunchen.
Vooraf nam ik een ristretto die redelijk goed en sterk was. Het glas was voorverwarmd, zoals het hoort, maar ik miste een glaasje water erbij. Die stonden wel klaar op de bar en werden ook aan andere gasten geserveerd die espresso’s bestelden, maar helaas niet aan mij. Zou het aan mijn shabby outfit van vandaag hebben gelegen? Dit was overigens het enige minpuntje van het verder zeer goede personeel. Ik werd steeds snel en attent geholpen door dames van eind 20. Geen type studentes die van toeten noch blazen weten, gelukkig.
Pronto Pronto! serveert een relatief beperkte keuze aan Italiaanse gerechten: soep, salade, bruschetta en pasta. De pasta van de dag is er altijd in drie soorten: vis, vlees en vegetarisch. Ik besloot de pasta del giorno te nemen in de visvariant. Het bleek een tagliatelle met rivierkreeftjes, rucola, pijnboompitten, stukjes groene asperge en zeven gamba’s. De gamba’s waren netjes schoongemaakt door de schil heen. Dit alles werd geserveerd met (een beetje waterige) romige saus en geraspte Parmezaanse kaas erop. Als bestek had ik alleen een vork en een lepel gekregen. Dat is goed, want zo word je gedwongen de tagliatelle met je vork op te rollen in plaats van alles klein te snijden, zoals veel Nederlanders doen.
Het geheel was verrassend lekker, maar omdat de saus aan de vloeibare kant was, werd het wel een beetje een kliederboel. Dat werd nog eens versterkt doordat de gamba’s met de hand gepeld moesten worden en er geen extra bordje bij was geserveerd voor de schalen.
Terwijl ik wachtte op mijn pasta kwam er een Italiaans gothic-stel binnen. Je mag dan wel een wereldwijze Italiaan zijn die helemaal naar het Utrechtse stadje U. komt voor Summer Darkness, maar goed lunchen doe je natuurlijk bij een Italiaan, zullen ze hebben gedacht!
Alles bij elkaar was ik iets van 17,50 euro kwijt, inclusief een flesje water. De pasta was iets van 12,50 euro. De prijs-kwaliteitverhouding is dus erg goed. Ik beveel Pronto Pronto! van harte aan als lunchgelegenheid!
Ambiance: 7
Smaak: 7,5
Bediening: 7,5
Prijs/kwaliteit: 8,5 25 opmerkingen
maandag,03 augustus,2009
LE:EN (second opinion)
Omdat je nu eenmaal niet elke dag andijviestamppot kunt eten, togen S. en ik afgelopen weekend naar het enige restaurant in Utrecht met een dubbele punt in de naam: LE:EN. Deze tent met ‘Asian food and drinks’ is al een jaar of vijf gevestigd aan de Westerkade 37, tegen de spoorbrug aan, zo ongeveer precies op de plek waar al jaren station Vaartsche Rijn gepland staat. Maar gelukkig werken de meeste ambtenaren net zo traag als sommige horecamedewerkers, dus zal LE:EN daar voorlopig nog wel even blijven. Ik zeg gelukkig, want het is best een aardige locatie, een vrij groot pand met een mooi terras dat de Westerkade oversteekt (Hé, wat steekt daar nu over? Een terras!) en verder gaat op een verlaagd hoekje aan het water.
Ondanks het redelijk warme weer durfden S. en ik het niet aan om op het satellietterras aan het water te zitten (dat doe ik pas als ik het mobiele telefoonnummer van een LE:EN-ober van dienst heb), en op het gewone terras zat een groep van zo ongeveer precies zestien vrouwen te kakelen dat het een aard had, dus gingen we gewoon binnen zitten, aan een tafel bij het raam (eigenlijk wilde ik dineren in die ruimte met die ligkussens, helemaal 1999, maar die is gesloten als het terras open is – andersom is dit overigens niet altijd zo). Een serveerster leverde vlot de menukaarten en onze inleidende ‘Asian drinks’ af (voor mij een rode wijn, voor S. een rosé), waarna wij een stuk of zes gerechten aankruisten op het bijgeleverde formulier, want zo bestel je bij LE:EN.
Zes gerechten? Ja, het voedsel bij LE:EN wordt geserveerd in kleine porties in dito bakjes, een soort Aziatische tapas, zeg maar. Dat verklaart meteen het grote aantal vrouwen dat LE:EN bezoekt, want vrouwen zijn dol op eten in kleine porties in dito bakjes (voor meer marketingadvies kunt u mij altijd e-mailen). Alweer tamelijk vlot kwamen de gerechtjes op tafel - het was dan ook nog redelijk vroeg in de avond en binnen waren we op 'een viertje' na de enige gasten. We aten rolletjes met pekingeend (of beijingeend, zoals sommige mensen zeggen), een Indiase curry met ei en aubergine, een Thaise curry met kip, wat ‘Chinese dim sum’, een Vietnamese tonijnsalade, Maleisische lamssaté en een bakje gele rijst voor de koolhydraten.
Maar hoe was het? Ach, eigenlijk was het allemaal prima binnen te houden, met als toppertjes de tonijnsalade en de Thaise curry. De pekingeend was wat aan de droge kant, hetgeen toch vreemd is voor een dier dat het grootste gedeelte van zijn leven in het water doorbrengt. En ik heb het vermoeden dat de kok op de berm tussen de spoorlijn en LE:EN een Geheime Koriandertuin heeft aangelegd, want bijna alles was rijkelijk overstrooid met deze plant uit de schermbloemenfamilie. Als dessert knalden we er nog een taartje van witte chocolade, spekkoek en nog iets in. Niet echt een geslaagde combinatie – de smaken zaten elkaar eerder in de weg dan dat ze elkaar aanvulden. Maar hé, ik was al lang blij dat er geen koriander overheen was gestrooid.
Bij mijn afsluitende koffie lustte ik nog wel een whisky. De serveerster meldde mij dat ze ‘Aziatische whisky’ in het assortiment hadden. Nu, die wilde ik wel eens proberen, ik was tenslotte toch al in een avontuurlijke stemming (want meer dan twee kilometer van mijn huis). Laat ze in Pijlsweerd maar Jack Daniel’s drinken, dit was pas leven! De serveerster nam mijn bestelling op en even later zag ik achter de bar een ober uit de losse pols mijn whisky inschenken. Blijkbaar vond hij zijn pols iets te los, want daarna goot hij een gedeelte van de inhoud van het glas weer moeizaam terug in de fles, een operatie waarbij ongetwijfeld de helft gemorst werd. Een bijzonder armoedig ogend tafereeltje, dat mijn avontuurlijke stemming deed verdwijnen ‘als sneeuw voor de zon’.
Lekker was-ie ook al niet, de whisky dus, niet de ober, want die mocht er best wezen. De drank smaakte (en vooral rook) naar whisky gemengd met een parfum uit het goedkopere segment van het tankstation aan de Vondellaan. Uit arren moede gooide ik de whisky (zonder te morsen) maar in mijn koffie, een samensmelting die verrassend goed uitpakte.
‘Misschien moeten jullie dat op de kaart zetten,’ vertelde ik de serveerster even later bij het afrekenen (64,30 euro) over mijn culinaire experiment. ‘Een beetje slagroom eroverheen en je noemt het Thairish coffee.’
De serveerster vertrok geen spier en vroeg: ‘Heeft alles gesmaakt?’
Haha! Thairish coffee! Wat een grap! Vond jij hem wél goed, S.? Ja, S. vond hem wél goed. Thairish coffee, waar haal ik het toch elke keer weer vandaan? Houdt het dan nooit op? Welgemoed wandelden we de Westerkade noordoostwaarts af, en toen we over het Ledig Erf stapten, klonk mijn holle lach nog steeds na over de Vaartsche Rijn.
Ambiance: 7,5
Smaak: 7,5
Bediening: 7,5
Prijs/kwaliteit: 6,5 12 opmerkingen
Omdat je nu eenmaal niet elke dag andijviestamppot kunt eten, togen S. en ik afgelopen weekend naar het enige restaurant in Utrecht met een dubbele punt in de naam: LE:EN. Deze tent met ‘Asian food and drinks’ is al een jaar of vijf gevestigd aan de Westerkade 37, tegen de spoorbrug aan, zo ongeveer precies op de plek waar al jaren station Vaartsche Rijn gepland staat. Maar gelukkig werken de meeste ambtenaren net zo traag als sommige horecamedewerkers, dus zal LE:EN daar voorlopig nog wel even blijven. Ik zeg gelukkig, want het is best een aardige locatie, een vrij groot pand met een mooi terras dat de Westerkade oversteekt (Hé, wat steekt daar nu over? Een terras!) en verder gaat op een verlaagd hoekje aan het water.
Ondanks het redelijk warme weer durfden S. en ik het niet aan om op het satellietterras aan het water te zitten (dat doe ik pas als ik het mobiele telefoonnummer van een LE:EN-ober van dienst heb), en op het gewone terras zat een groep van zo ongeveer precies zestien vrouwen te kakelen dat het een aard had, dus gingen we gewoon binnen zitten, aan een tafel bij het raam (eigenlijk wilde ik dineren in die ruimte met die ligkussens, helemaal 1999, maar die is gesloten als het terras open is – andersom is dit overigens niet altijd zo). Een serveerster leverde vlot de menukaarten en onze inleidende ‘Asian drinks’ af (voor mij een rode wijn, voor S. een rosé), waarna wij een stuk of zes gerechten aankruisten op het bijgeleverde formulier, want zo bestel je bij LE:EN.
Zes gerechten? Ja, het voedsel bij LE:EN wordt geserveerd in kleine porties in dito bakjes, een soort Aziatische tapas, zeg maar. Dat verklaart meteen het grote aantal vrouwen dat LE:EN bezoekt, want vrouwen zijn dol op eten in kleine porties in dito bakjes (voor meer marketingadvies kunt u mij altijd e-mailen). Alweer tamelijk vlot kwamen de gerechtjes op tafel - het was dan ook nog redelijk vroeg in de avond en binnen waren we op 'een viertje' na de enige gasten. We aten rolletjes met pekingeend (of beijingeend, zoals sommige mensen zeggen), een Indiase curry met ei en aubergine, een Thaise curry met kip, wat ‘Chinese dim sum’, een Vietnamese tonijnsalade, Maleisische lamssaté en een bakje gele rijst voor de koolhydraten.
Maar hoe was het? Ach, eigenlijk was het allemaal prima binnen te houden, met als toppertjes de tonijnsalade en de Thaise curry. De pekingeend was wat aan de droge kant, hetgeen toch vreemd is voor een dier dat het grootste gedeelte van zijn leven in het water doorbrengt. En ik heb het vermoeden dat de kok op de berm tussen de spoorlijn en LE:EN een Geheime Koriandertuin heeft aangelegd, want bijna alles was rijkelijk overstrooid met deze plant uit de schermbloemenfamilie. Als dessert knalden we er nog een taartje van witte chocolade, spekkoek en nog iets in. Niet echt een geslaagde combinatie – de smaken zaten elkaar eerder in de weg dan dat ze elkaar aanvulden. Maar hé, ik was al lang blij dat er geen koriander overheen was gestrooid.
Bij mijn afsluitende koffie lustte ik nog wel een whisky. De serveerster meldde mij dat ze ‘Aziatische whisky’ in het assortiment hadden. Nu, die wilde ik wel eens proberen, ik was tenslotte toch al in een avontuurlijke stemming (want meer dan twee kilometer van mijn huis). Laat ze in Pijlsweerd maar Jack Daniel’s drinken, dit was pas leven! De serveerster nam mijn bestelling op en even later zag ik achter de bar een ober uit de losse pols mijn whisky inschenken. Blijkbaar vond hij zijn pols iets te los, want daarna goot hij een gedeelte van de inhoud van het glas weer moeizaam terug in de fles, een operatie waarbij ongetwijfeld de helft gemorst werd. Een bijzonder armoedig ogend tafereeltje, dat mijn avontuurlijke stemming deed verdwijnen ‘als sneeuw voor de zon’.
Lekker was-ie ook al niet, de whisky dus, niet de ober, want die mocht er best wezen. De drank smaakte (en vooral rook) naar whisky gemengd met een parfum uit het goedkopere segment van het tankstation aan de Vondellaan. Uit arren moede gooide ik de whisky (zonder te morsen) maar in mijn koffie, een samensmelting die verrassend goed uitpakte.
‘Misschien moeten jullie dat op de kaart zetten,’ vertelde ik de serveerster even later bij het afrekenen (64,30 euro) over mijn culinaire experiment. ‘Een beetje slagroom eroverheen en je noemt het Thairish coffee.’
De serveerster vertrok geen spier en vroeg: ‘Heeft alles gesmaakt?’
Haha! Thairish coffee! Wat een grap! Vond jij hem wél goed, S.? Ja, S. vond hem wél goed. Thairish coffee, waar haal ik het toch elke keer weer vandaan? Houdt het dan nooit op? Welgemoed wandelden we de Westerkade noordoostwaarts af, en toen we over het Ledig Erf stapten, klonk mijn holle lach nog steeds na over de Vaartsche Rijn.
Ambiance: 7,5
Smaak: 7,5
Bediening: 7,5
Prijs/kwaliteit: 6,5 12 opmerkingen
zondag,12 juli,2009
Tivoli: 40up
De eerste popsterren zijn op weg naar hun zeventigste verjaardag. Of je daar eeuwige roem mee bereikt is een ander ding, maar de heisa rond de dood van Michael Jackson laat in ieder geval zien dat de vijftigers inderdaad de nieuwe dertigers zijn, zoals veertigers hoopvol zeggen. En dertig is jong om te sterven. Dus er werd gedanst op 40up, in Tivoli op vrijdag 3 juli, door de nieuwe dertigers.
De Utrechtse schrijver, ook al weer een tijdje 40up, vroeg mij, 40-something, weer eens uit. Het gaat blijkbaar goed met het schrijven in Utrecht, want de entree van 15 euro per persoon betaalde hij zonder met zijn ogen te knipperen. Normaal zou hij hebben gezegd dat we daarvoor ook zes flessen prosecco in het Griftpark soldaat hadden kunnen maken.
Gezellig, een dansavond zonder meisjes met goddelijke lichamen waar de Utrechtse schrijver zijn ogen niet vanaf kan houden, en zonder opgefokte puisterige gastjes die je geen blik waardig keuren! Fijn, eindelijk eens niet de oudste van de club zijn!
Desondanks heb ik het eerste uur in totale shock doorgebracht. Blijkbaar wordt van mij gedacht dat ik de muziek niet meer bijhoud en dat ik alleen maar op hits uit de jaren zeventig en tachtig dans. Terwijl ik naar dj Eddy de Clercq keek, de man die de house in Nederland groot maakte, dacht ik: Ben jij de nieuwe Ad Visser? Het was één grote retro-Toppop drive-in discoshow. Hallo. Ik luister naar Antony and the Johnsons, hoor, ik stem regelmatig af op 3VOOR12.
Hele delen van het publiek hadden er toch minder moeite mee en raakten in een staat van regressie. Ik zag weer dansen zoals dat in mijn jeugd gebeurde: ‘minimalistisch’, zodat je niet gaat zweten en je haar en make-up niet in de war raken; ‘sur place’, alsof het handtasje voor je staat en ‘wandelend’, waarbij je ritmisch bewegend door de hele zaal gaat, inclusief plekken waar mensen normaliter gewoon staan te praten.
Yep, je kunt je leeftijd in het halfdonker nog redelijk in het vage houden, tot je de dansvloer op gaat. Dansen verraadt je leeftijd. Dat was helemaal duidelijk bij de Utrechtse schrijver, die zich weer toelegde op het ‘dubbeltjeszoeken’, ook al hoor je dat te doen bij Joy Division, Fad Gadget, Cabaret Voltaire, New Order... O, wacht eens, die heb ik inderdaad gehoord, Blue Monday, natuurlijk.
Dankzij de retro-moves van de Utrechtse schrijver en de drank werd het toch nog gezellig en had ik op een gegeven moment schijt aan de belegen muziekkeuze. Toch maar goed dat mijn kinderen me niet zagen – die zouden zeggen: ‘Mam, doe normaal!’, of dat mijn man me zag, die zou de Utrechtse schrijver op zijn bek slaan –, want uiteindelijk werd het toch nog een zwoele, opwindende avond waar leeftijd geen rol speelde.
Zoals ik op een ansichtkaart zag staan: De jaren tussen 29 en 59 zijn de beste tien jaar in het leven van een vrouw.
Ambiance: 7
Prijs/kwaliteit: 6 14 opmerkingen
De eerste popsterren zijn op weg naar hun zeventigste verjaardag. Of je daar eeuwige roem mee bereikt is een ander ding, maar de heisa rond de dood van Michael Jackson laat in ieder geval zien dat de vijftigers inderdaad de nieuwe dertigers zijn, zoals veertigers hoopvol zeggen. En dertig is jong om te sterven. Dus er werd gedanst op 40up, in Tivoli op vrijdag 3 juli, door de nieuwe dertigers.
De Utrechtse schrijver, ook al weer een tijdje 40up, vroeg mij, 40-something, weer eens uit. Het gaat blijkbaar goed met het schrijven in Utrecht, want de entree van 15 euro per persoon betaalde hij zonder met zijn ogen te knipperen. Normaal zou hij hebben gezegd dat we daarvoor ook zes flessen prosecco in het Griftpark soldaat hadden kunnen maken.
Gezellig, een dansavond zonder meisjes met goddelijke lichamen waar de Utrechtse schrijver zijn ogen niet vanaf kan houden, en zonder opgefokte puisterige gastjes die je geen blik waardig keuren! Fijn, eindelijk eens niet de oudste van de club zijn!
Desondanks heb ik het eerste uur in totale shock doorgebracht. Blijkbaar wordt van mij gedacht dat ik de muziek niet meer bijhoud en dat ik alleen maar op hits uit de jaren zeventig en tachtig dans. Terwijl ik naar dj Eddy de Clercq keek, de man die de house in Nederland groot maakte, dacht ik: Ben jij de nieuwe Ad Visser? Het was één grote retro-Toppop drive-in discoshow. Hallo. Ik luister naar Antony and the Johnsons, hoor, ik stem regelmatig af op 3VOOR12.
Hele delen van het publiek hadden er toch minder moeite mee en raakten in een staat van regressie. Ik zag weer dansen zoals dat in mijn jeugd gebeurde: ‘minimalistisch’, zodat je niet gaat zweten en je haar en make-up niet in de war raken; ‘sur place’, alsof het handtasje voor je staat en ‘wandelend’, waarbij je ritmisch bewegend door de hele zaal gaat, inclusief plekken waar mensen normaliter gewoon staan te praten.
Yep, je kunt je leeftijd in het halfdonker nog redelijk in het vage houden, tot je de dansvloer op gaat. Dansen verraadt je leeftijd. Dat was helemaal duidelijk bij de Utrechtse schrijver, die zich weer toelegde op het ‘dubbeltjeszoeken’, ook al hoor je dat te doen bij Joy Division, Fad Gadget, Cabaret Voltaire, New Order... O, wacht eens, die heb ik inderdaad gehoord, Blue Monday, natuurlijk.
Dankzij de retro-moves van de Utrechtse schrijver en de drank werd het toch nog gezellig en had ik op een gegeven moment schijt aan de belegen muziekkeuze. Toch maar goed dat mijn kinderen me niet zagen – die zouden zeggen: ‘Mam, doe normaal!’, of dat mijn man me zag, die zou de Utrechtse schrijver op zijn bek slaan –, want uiteindelijk werd het toch nog een zwoele, opwindende avond waar leeftijd geen rol speelde.
Zoals ik op een ansichtkaart zag staan: De jaren tussen 29 en 59 zijn de beste tien jaar in het leven van een vrouw.
Ambiance: 7
Prijs/kwaliteit: 6 14 opmerkingen
